گرگان یا استرآباد

دانشگاه ملي شهر را كبوترها پر كرده اند. در معابر بساط فروش پهن است. زرنگ تر ها صنايع دستي سرخپوست ها را مي فروشند، عده اي آب نبات و آجيل و عده زيادي دست گدايي به سمت عابران دراز كرده اند. در نقطه اي هم سرخپوستان معتاد به الكل و مواد مخدر آفتاب مي خورند. اما اغلب در زاغه ها و آلونك هاي روي تپه ها كه شهر را محاصره كرده، سكونت دارند. . اين تصويري است كه آرتور دموسلاوسكي، روزنامه نگار و نويسنده كتاب تب تند امريكاي لاتين در سفر تحقيقاتي اش به بوگوتاي كلمبيا ارائه مي دهد، درست اندكي قبل از اين كه انريكه پنالوسا شهردار آن مي شود؛ در سال ۱۹۹۸. انريكه پنالوسا شهردار شهري مي شود كه به گفته دموسلاوسكي،  جرم، جنايت، ناهنجاري هاي اجتماعي و فقر در آن بيداد مي كند. او كه در فرانسه دكتراي مديريت خوانده و پدرش كارشناس سازمان ملل در امور مسكن است با مديريت علمي و اصولي به شهر سامان مي دهد. طوري كه از اقدامات او به عنوان يك انقلاب در بوگوتا نام مي برند. پنالوسا همه ساله به همايش هاي مختلفي دعوت مي شود تا از تجربه هايش بگويد. در تهران بود كه اين فرصت دست داد با او مصاحبه كنم. جدي، دقيق و در عين حال خوش صحبت. مدام ايميل هايش را چك مي كند. يكي از همراهانش مي گويد شهرداران زيادي از او براي مديريت مشاوره مي گيرند. وقتي هم ايميل هايش را چك مي كند چنان در صفحه مانيتور متمركز مي شود كه به سلام و سوال هيچ كس پاسخ نمي دهد. پنالوسا در پاسخ هايش به كرات بر مشاركت عمومي و تعامل اجتماعي تاكيد مي كند و برخي صحبت هايش در خصوص سرمايه گذاري اجتماعي نقطه نظرات رونالد ريس شهردار استراسبورگ فرانسه را كه سال ۱۳۸۸ با او مصاحبه كرده بودم در ذهنم تداعي مي كند كه مي گفت هر وقت شهر ما خلاقان و دانشمندان و توريست هاي بيشتري داشت آن موقع مي توانيم بگوييم مدير موفقي بوده ايم. صحبت هاي انريكه پنالوسا را كه حالاراهبردهاي او مسير بسياري از مديران را تعيين مي كند، مي خوانيد. بقیه متن در ادامه مطلب

در شهري كه مي گويند ۲۶۰۰ متر به ستاره ها نزديك تر است مردم از رفاه اجتماعي و امنيت دورتر مي شوند و مطابق آنچه توريست ها و دانشگاه رفته هاي شهر توصيف مي كنند شهر از نظر حيات اجتماعي وضع آشفته و نابساماني داشته، شما شهردار شهري مي شويد كه جزو جرم خيزترين ها در دنيا بوده و با چالش هاي متعدد اجتماعي دست به گريبان، چگونه اوضاع را سامان داديد؟ سخت نبود؟

من اغلب در سخنراني هايم اين را مي گويم و حالادر پاسخ به سوال شما باز همين را مي گويم بوگوتا شهري بود كه ساكنانش از آن نفرت داشتند و هيچ گاه باور نمي كردند كه روزي اوضاع شهر سامان پيدا كند اما حالامردم بوگوتا به شهر خود احساس تعلق خاطر دارند و خود را مسئول آينده و سرنوشت شهرشان مي دانند. ما هر يكشنبه چندين كيلومتر از خيابان هاي اصلي شهر را مي بنديم. با اين اتفاق افراد زيادي ترغيب مي شوند كه براي دويدن، پياده روي، دوچرخه سواري و ديدن مناظر شهر به بيرون از خانه بيايند. با هم و كنار هم خوشحالي كنند. اين موضوع به همبستگي بين مردم كه خود يك سرمايه اجتماعي است بسيار كمك مي كند. زماني آقاي موكس در تبليغات تلويزيوني از مردم بوگوتا مي خواست به يكديگر عشق بورزند و يكديگر را دوست بدارند تا بدين وسيله روحيه همكاري را بين خود بالاببرند و ما به دنبال آن شاهد افزايش مشاركت عمومي بوديم كه باز سرمايه اجتماعي است. در شهري كه مردم روحيه همكاري و حس همبستگي دارند و نسبت به شهر خود احساس تعلق مي كنند مي توان بزرگترين اقدامات را انجام داد و اين يعني موفقيت بزرگ، يعني يك معجزه.

گفت و گو با انريكه پنالوسا، شهردار اسبق بوگوتا دارنده عنوان الگوي مديريت در دنيا

نويسنده: نرگس رضايي